Маълумоти умумӣ дар бораи факултетҳо

ДДТХ дорои 3 факултет мебошад... интихоби дуруст намоед!
  • Тиббӣ
  • 150 ҷой 80 ҷои шартномавӣ
  • 8010 сомонӣ
  • пардохти маблағи яксолаи таҳсил барои гурӯҳи шартномавии факултети тиббӣ
  • Мӯҳлати таҳсил 6 сол
  • 38 ихтисос
  • Муфассал
  • Педиатрӣ
  • 150 ҷой 80 ҷои шартномавӣ
  • 6400 сомонӣ
  • пардохти маблағи яксолаи таҳсил барои гурӯҳи шартномавии факултети педиатрӣ
  • Мӯҳлати таҳсил 6 сол
  • 38 ихтисос
  • Муфассал
  • Стоматологӣ
  • 50 ҷои шартномавӣ
  • 9040 сомонӣ
  • пардохти маблағи яксолаи таҳсил барои гуруҳҳи шартномавии факултети стоматологӣ
  • Мӯҳлати таҳсил 5 сол
  • 10 ихтисос
  • Муфассал
Хабарҳои мо
хабар, эълон, гузориш аз баргузории чорабиниву ҷамъомадҳо ва дигар маводҳои иттилоотии донишгоҳи давлатии тиббии Хатлон

         Санаи 18-уми марти соли 2017 дар саҳни Донишгоҳ тибқи Нақша- чорабиниҳо  бахшида ба ҷашнгирии иди «Наврӯзи байналмиллалӣ 2017» намоиши китобҳо доир гардид.

        Бояд қайд кард, ки намоиш  дар сатҳи хуб баргузор шуда, аз он аъзоёни Раёсати Донишгоҳ, омӯзгорон ва донишҷӯён дидан намуданд. Маъмурияти Китобхона кӯшиш бар он дорад, ки чунин намоишҳои тамошобобро зиёд  намуда, баҳри баланд бардоштани фарҳанги   иттилоотии донишҷӯён саҳмгузор бошад.

                                                                                       Маъмурияти Китобхона

(Паёми табрикии ректори ДДТХ, д.и.т., профессор Убайдулло Қурбон бахшида ба ҷашни Наврӯз)

Устодони арҷманд, ҳамкорони гиромӣ, шогирдони азиз!

Худро бисёр саодатманду сарафроз ва хушбахту фараҳманд меҳисобам, ки имрӯз бо тақозои вазифаи хидматӣ ва бо назардошти имкону фурсати дастдода ҳамаи Шуморо ба ифтихори яке аз ҷашнҳои хеле  ҳам қадимиву бостонӣ, зебо ва фархундаи миллӣ, яъне Наврӯзи байналмилалӣ маҷоли табрику таҳният гуфтан дорам.

Дар иртибот ба ин мавзӯъ, бояд ёдовар шуд, ки ҳама ҷашну маросимҳо, одобу русум, фарҳангу ойинҳои ҳар қавму миллат ва ҳар марзу бум, бидуни шакку тардид, рамзу намод ва ойинаи ҷилванамои таъриху тамаддуни ҳар миллату кишвар аст. Мазмуну маъние, ки дар ниҳоду пайкари ҳамаи ин русуму одот ва ойинҳо мавҷуданд, таҷассумгари андеша, маърифат ва дигар омилҳои ҳаёти иҷтимоии мардумони он ба шумор мераванд. Аз ҷашнҳои бостонии қаламрави забони форсӣ-тоҷикӣ ду ҷашн – Наврӯз ва Сада маҳбубтарин ҷашнҳост, ки аз дер боз то имрӯз пойдору барқарор мондааст. Ҳарчанд ба иллатҳои динву мазҳабӣ ва баъзе сабабҳои иҷтимоӣ таҷлилу баргузории ҷашни Сада дар миёни мардуми ориёитабор як андоза камранг шуд, аммо Наврӯз ҳамчунон босалобат ва устувор боқӣ монд. Наврӯз дар паҳлуи дигар боварҳои мардуми ориёӣ анбошта аз рамзу намодҳоест, ки дар сурату сиришти он усораи таъриху андешаи як миллати вораставу фарҳангӣ ҷилвагар аст. Ба таъбири дигар, таҷлили Наврӯз арзишмандтарину халлоқонатарин ҷашни баргузидаи мардумони ориёитабор, интихоби ҳушмандона ва гувоҳи равшане аз хиради волову созандаи онҳо ҷиҳати риояти адолату баробарии на танҳо инсонҳо, балки рӯзу шаб ва табиат, нав кардани сол ва ҳанафас кардани замони офоқӣ бо анфусӣ ва таърихиву носутӣ бо замони малакутиву лоҳутист. Бар ин мабно метавон бемуҳобо арза дошт, ки Наврӯз таҷаллигоҳи ваҳдати замин бо осмон, бахусус ваҳдати милливу фарҳангӣ ва ҳувияти ориёитаборон, дар паҳнаи таърихи башарият аст.

Агар ба таърихи таҷлили Наврӯз иҷмолан назар андозем, ошкор хоҳад шуд, ки ин ид ва ҷашни фархундаи миллӣ шабеҳи пири рӯзгордидаест ғуборолуди рӯзгорону асрҳои зиёд. Тибқи шаҳодати бархе муаррихон ва нишондоди «Авасто» дар аҳди бостон, яъне то давраи Ҳахоманишиён, мардуми ориёӣ солро ба ду фасл – баҳору тирамоҳ қисмат намуда, Наврӯзу Меҳргонро дар шумори суннатҳои муштараки ҳиндуэронӣ ба ҳайси фарорасии ин ду фасл чун ид таҷлил мекарданд. Нақшҳои мавҷуда дар деворҳои Тахти Ҷамшед аксаран ёдгориҳое ҳастанд, ки ойини Наврӯзу Меҳргонро ойинадорӣ мекунанд ва мантиқан аз онҳо метавон ин ду ойинро ба рӯзгори кӯчнишинӣ, дар оғози баҳору тобистон ва  якҷонишинӣ, дар оғози тирамоҳу зимистон, барои сокинони ин сарзамин рабт дод.

Бо вуҷуди он ки роҷеъ ба исботу ибтоли масъалаи мавриди назар далелу аснод ва шавоҳиди мактубӣ, ки дақиқан ва бо ҷузъиёти Наврӯзу Меҳргон ва маносики онҳо дар рӯзгори Ҳахоманишиён ривоят кунад, дар дастрас қарор надорад, аммо мутолиоти бостоншиносӣ, бахусус пажӯҳишоти дар ин замина анҷомдодаи  муҳаққиқи муосири эронӣ - Қариби Бадруззамон, собит месозанд, ки бархе тасвиру сангнавиштаҳо бар девораҳои Тахти Ҷамшед ёдгории ҷулуси Дориюш бар тахти подшоҳӣ дар рӯзи Наврӯз ва ҳамин мавзеъ ҷойгоҳи баргузории маросими Наврӯзу Меҳргон дар он рӯзгор қаламдод шудааст. Бо дарназардошти ин тахмин, Наврӯз дар рӯзгори Ҳахоманишиён фаротару арзишмандтар аз дигар ойини қавмӣ, ба русуму одоти ҳувиятбахш ва ваҳдатофарини императорӣ табдил шудааст.

Баъд аз фурӯпошии Сосониён ва ғалабаи аъроб бар сарзамини Аҷам шукӯҳу азамати ҷашнҳои Наврӯзу Меҳргон то андозае камранг гардида, моҳияти худро тадриҷан аз даст доданд, зеро арабҳо аксар анъаноти миллиро қасдан ба расмият намешинохтанд. Сарфи назар аз ҳамаи инҳо, ҷашнҳои Наврӯзу Меҳргон ба монанди забону миллати ориёӣ куллан ба дасти фаромӯшӣ супурда нашуд.

Баробари зуҳури ислом эронитаборон ҷиҳати зинда нигоҳ доштани одоту русум ва суннати аҷдодӣ кӯшиш ба харҷ доданд, то анъанаҳои куҳани миллии хешро дар чаҳорчӯби ойинҳои исломӣ ҷой диҳанд ва барои дерпойӣ ба онҳо рангу бӯи мазҳабӣ диҳанд. Дар ибтидои ислом тасмиму мавзеъгирии мушаххасе роҷеъ ба Наврӯз сурат набаста буд, вале шурӯъ аз асри ёздаҳум ба баъд Наврӯз дар фарҳанги баъзе мазҳабҳои ислом матраҳ шуда, мувофиқону мухолифони он ба таълифу фароҳамоварии ҳадисҳое, ки моҳиятан бар мабнои пазириш ё ради Наврӯз бошад, саъй карданд.

Дар ин бора Абӯрайҳон Берунӣ бо нақли қавл аз Абдуссамад бинни Алӣ дар ривояте, ки ба ҷадди худ  Ибни Аббос  онро мерасонад, нақл мекунад, ки «дар Наврӯз ҷоме симин пур аз ҳалво барои пайғамбар (с) ҳадя оварданд. Он ҳазрат пурсид: - Ин чист? - Гуфтанд: - Имрӯз Наврӯз аст. Пурсид: - Наврӯз чист? Гуфтанд: - Иди бузурги эрониён аст. Фармуд: - Оре, дар ин рӯз буд, ки Худованд Аскараро зинда кард. Пурсиданд: Аскара чист? Фармуд: Аскара ҳазорон марде буданд, ки аз тарси марг тарки диёр карда ва сар ба биёбон ниҳоданд ва Худованд ба онон гуфт бимиред ва мурданд. Сипас ононро зинда кард ва абрҳоро фармуд, ки ба онон биборанд. Аз ин рӯст, ки пошидани об дар ин рӯз расм шуда. Сипас аз он ҳалво тановул кард» (Абӯрайҳон Берунӣ. Осор-ул-боқия. Тарҷумаи Акбари Донишсиришт. – Теҳрон, 1360 – С. 556).

Роҷеъ ба таҷлилу баргузории ҷашни Наврӯз, аз аҳди ислом то имрӯз, қиссаву ривоёти зиёдеро метавон барчиду пешкаш кард, вале ҳадафи мо дар ин ҷойгоҳ пажӯҳиши масъалаи мазкур ба таври фарогир набуда, балки чашмандозе ба масири таърихии ҷашни мазкур буд, ки мухтасаран баррасӣ гардид.

Аз он чи, ки иҷмолан арзёбӣ гардид, маълум мегардад, ки дар таърихи фарҳанги мардуми эронитабор ҳеҷ як анъана ва расму ойине чун ҷашни хуҷастапай ва фархундаи Наврӯз азизу арҷманд нест. Наврӯз пайвандгари насли имрӯз бо расму ойин,  арзишҳои зебоишинохтӣ, меҳру садоқат ва анъанаҳои  ниёгон мебошад.

Наврӯз ҷашни фарорасии баҳори нозанин, зиндашавии табиат, оғози корҳои кишоварзӣ ва боғдорӣ, айёми баробаршавии шабу рӯз дар баҳор мебошад. Аз нигоҳи ҳисоби ситорашиносӣ, Наврӯз рӯзест, ки офтоб ба бурҷи барра (ҳамал) ворид мешавад ва дар ҳамон дақиқаву сонияе, ки ворид шуд, соли нав фаро мерасад.

Боиси хушнудист, ки дар таърихи 18-уми феврали соли 2010 дар ҷаласаи 64-уми Ассамблеяи генералии Созмони Милали Муттаҳид, таҳти фасли 49, ки унвони «Фарҳанги ҷаҳон»-ро дорад, қарорномаи «Рӯзи ҷаҳонии Наврӯз»  ба тасвиб расид. Он бо пешниҳоди кишварҳои ҳавзаи Наврӯз, аз ҷумла Тоҷикистон, Эрон,  Афғонистон, Озарбойҷон, Қазоқистон, Қирғизистон, Туркия ва Туркманистон мавриди баррасӣ қарор ёфтааст. Дар қарорнома гуфта мешавад, ки ҳамасола дар тамоми ҷаҳон 21-уми март ҳамчун Рӯзи байналмилалии Наврӯз таҷлил гардад.

Наврӯз аз бузургтарин ҷашнҳои мардумони эронитабор, аз ҷумла тоҷикон, ба шумор меравад, ки ба фарҳанги қавму миллатҳои дигари Осиёи Марказӣ низ бо ҳамин ном гузаштааст. Ҷашни Наврӯз нишебу фарозҳои таърих, ҳаводиси сиёсию иҷтимоӣ ва маънавии зиёдеро паси cap карда, то ба имрӯз омада расидааст. Бинобар ин, моро ҳам фарз ва ҳам суннат аст, ки Наврӯзро гиромӣ дорем, онро бо шукӯҳу шаҳомати хос таҷлил намоем ва ҳамон гунае, ки онро аз ниёгони хеш ба ирс гирифтаем, ба вай мазмуну маънии тозаву замонавӣ бахшида, ба ояндагон ба мерос гузорем.

Ҳамкасбони арҷманд ва шогирдони азиз!

Бо истифода аз фурсати бисёр ҳам сурурангезу муносиб ҳамаи Шуморо ба фарорасии ҷашни хуҷистаи Наврӯзи дилафрӯз самимонаву содиқона табрику таҳният гуфта, ба Шумо, пеш аз ҳама, тандурустӣ, болидахотирӣ, саодатмандӣ, рӯзгори хуш, хониши аъло ва дар корҳои имрӯзиву ояндаатон барору муваффақият хоҳонам. Бигузор ҳар рӯзатон чун имрӯз Наврӯз ва Наврӯзатон пирӯз бошад!

 

     Нахустин китоби дарсии таълимии Донишгоҳи давлатии тиббии Хатлон    «Забони тоҷикӣ» (муаллифон Одинаев С.П., Тағоймуродов Р.Ҳ.,  Аҳмадов Ш.Р.) дар нашриёти «Ирфон» аз чоп баромад. Китоб барои донишҷӯёни соли аввали донишгоҳҳои тиббӣ пешбинӣ шуда, мавзӯъҳои асосии барномаи забони тоҷикиро барои ҳамаи ихтисосҳои донишгоҳи тиббӣ дар бар мегирад. Услуби баён, сабки нигориш, пайдарҳамии мавзӯъҳо, матнҳои ба ихтисос иртиботдошта, истилоҳоти тиббӣ, расму мусаввараҳо ва амсоли инҳо, ки китоби мазкур мубтанӣ бар онҳост, асосан саҳлу осон буда, ҳадаф аз интихоби онҳо ҳиммати муаллифон ҷиҳати осон азбар кардани асосҳои забони тоҷикӣ аз ҷониби донишҷӯён мебошад. Китоб аз қисматҳои асосии назарӣ ва амалӣ мувофиқи барномаи таълимӣ, замимаҳо иборат аст, ки дар он матнҳои кори хаттӣ, матнҳо барои хониши мустақилона аз «Ёддоштҳо», «Одина»-и Садриддин Айнӣ, «Палатаи кунҷакӣ»-и Фазлиддин Муҳаммадиев, «Қадри инсон»-и ҷарроҳи барҷаста Фёдор Углов ва ғайра оварда шудаанд. Ҳамчунин дар охири китоб истилоҳоти анатомӣ ва тиббие оварда шудаанд, ки ба ихтисоси донишҷӯён мондагор мебошанд, илова карда шудааст. 

Кафедраи забонҳо

       Рӯзи 14- уми марти соли 2017  вохӯри як гурӯҳ донишҷӯёни фаъоли ДДТХ бо профессори кафедраи бемориҳои сили Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абӯалӣ ибни Сино, доктори имлҳои тиб Сироҷиддинова Умриниссо, профессори кафедраи мазкур доктори имлҳои тиб, профессор Бобохоҷаев У.И. баргузор гардид. Сараввал профессор Сироҷиддинова У. аз вохӯрӣ бо донишҷӯёни ин даргоҳи навтаъсиси таълимии тиббӣ бо меҳру муҳаббат ва самимияти зиёди модарона изҳори хушнудӣ намуда, ҳамзамон қайд намуд, ки бемории сил имрӯз ба яке аз мушкилоти ҳаллталаби иҷтимоию тиббии ҷумҳурӣ табдил ёфтааст ва дар ин ҷода масоили зиёди ҳалталаб мавҷуданд. Аммо ҳамагон бояд як ҳақиқати одиро дарк намоянд, ки бемории сил табобатшаванда аст ва соҳаи тандурустии кишвар ба мутахассисони ботаҷрибаи ин ҷода ниёзмандии зиёде дорад. Аз ин рӯ, солҳои баъдина, ки шумо бо пешгирӣ ва роҳҳои муолиҷаи ин беморӣ аз наздиктар шинос мешавед, кӯшиш намоед, ки ҳамеша рисолати бар души хеш гирифтаатонро ҳаргиз фаромӯш насозед.

     Профессор Бобохоҷаев У.И. низ ба тақвияти устоди муҳтарам Сироҷиддинова У. ба донишҷӯён  оид  асосҳо, аломатҳои шинохти бемории сил сухане чанд иброз намуданд. Донишҷӯён бо камоли эҳтирому шавқмандӣ гӯш ба суханҳои ин ду нобиѓаи соҳаи бемории сили мамлакат мениҳоданду ҳар як ҳарфи онҳоро чун панди беназире ба гӯш мегирифтанд.

       Дар охир ба китобхонаи ДДТХ 86 дона китоби туҳфаовардаи ин олимони варзида супорида шуд. Номгӯи ин китобҳо ба тариқи зайл аст:

  1. Силшиносӣ
  2. Дастурамал оид ба расонидани кӯмаки таскинӣ (паллиативӣ) ба беморони сил.
  3. Дастурамал оид ба идоракунии шакли мутобиқгаштаи бемории сил .
  4. Туберкулез (китоб ба забони русӣ).
  5. Дастурамали методӣ иод ба пешбурди беморони сил ҳангоми пайдоиши таъсироти номатлуби бемориҳои зиддисилӣ.

 

Маъмурияти Китобхона

Подкатегории