Маълумоти умумӣ дар бораи факултетҳо

ДДТХ дорои 3 факултет мебошад... интихоби дуруст намоед!
  • Тиббӣ
  • 150 ҷой 80 ҷои шартномавӣ
  • 7700 сомонӣ
  • пардохти маблағи яксолаи таҳсил барои гуруҳҳи шартномавии факултети тиббӣ
  • Мӯҳлати таҳсил 6 сол
  • 38 ихтисос
  • Муфассал
  • Педиатрӣ
  • 150 ҷой 80 ҷои шартномавӣ
  • 6160 сомонӣ
  • пардохти маблағи яксолаи таҳсил барои гуруҳҳи шартномавии факултети педиатрӣ
  • Мӯҳлати таҳсил 6 сол
  • 38 ихтисос
  • Муфассал
  • Стоматологӣ
  • 50 ҷой 40 ҷои шартномавӣ
  • 8690 сомонӣ
  • пардохти маблағи яксолаи таҳсил барои гуруҳҳи шартномавии факултети стоматологӣ
  • Мӯҳлати таҳсил 5 сол
  • 10 ихтисос
  • Муфассал
Хабарҳои мо
хабар, эълон, гузориш аз баргузории чорабиниву ҷамъомадҳо ва дигар маводҳои иттилоотии донишгоҳи давлатии тиббии Хатлон

         

      Дар толори фарҳангии Донишгоҳи давлатии тиббии Хатлон    вохӯрии донишҷӯён бо як нафар инсони наҷиб, шахсе, ки дар қалбаш меҳри тоҷику тоҷикистониён ҷӯш мезанад – шоир Алексей Амиршоевич Авғонов баргузор гардид. Шоир алҳол сокини шаҳри Рязани Федератсияи Россия мебошад. Вай ду миллат – тоҷикону русро таҷассум менамояд. Вай худро «фарзанди падари худ мебошам» меномад ва дар ҳамаи навиштаҳояшро маҳз бо ҳамин ном имзо мекунад.

       Волидайни ин шоири шинохта дар сарҳади байни Тоҷикистону Афғонистон – шаҳри Хоруғ бо ҳам шинос шудаанд. Дар ҳамин ҷо шоир чашм ба дунёи ҳастӣ кушодааст. Падараш тоҷик ва модараш – рус ҳастанд.  Сараввал онҳо дар қисми ҳарбии наздисарҳадии  дар қишлоқи Сариғори ноҳияи Шӯроободи вилояти Хатлон зиндагӣ кардаанд.

       Аз сабаби барои адои вазифаи хизматӣ тез-тез манзили зистро  иваз намудани падараш Алексей дар манотиқи гуногуни собиқ шӯравӣ – Тошканд, Свердловск, Шӯрообод, Душанбе, Хоруғ, Кӯлоб, Фархор, Москва ва ғайра умр ба сар бурдааст. Фақат дар шаҳри Душанбе 35 сол зиндагӣ кардааст.

      Вақте ки шахс дафтари ҳаёти ин марди наҷибро варақгардон менамояд, бори дигар ба матонату муҳаббати бузурги ин марди қавиирода нисбати мардуми тоҷик қоил мегардад. Вай чунин қайд намудааст: «В один прекрасный момент я так решил: нельзя быть наполовину художников и поэтом, героем и трусом, любимым и ненавидимым. Также нельзя быть наполовину таджиком и наполовину русским.Надо в конце концов  выбрать. После 90-х я выбрал таджиков как свой народ.  Русские, само собой, тоже мне родные, но все же я – таджик!» 

     Вохӯриро устоди кафедраи забонҳо Одинаев С.П. ҳусни ифтитоҳ бахшида,   ин шоири шинохтаро барои донишҷӯён муаррифӣ намуд. Алексей Амиршоевич бо муҳаббати зиёде оид ба мардуми тоҷик ҳарф зада, шеърҳои худро қироат намуданд. Вақте ки ӯ шеър мехонд, ногоҳ ба ёдам шоири барҷастаи асри ХIХ тоҷик Тошохоҷа Асирӣ  омад, ки бори аввал дар адабиёти тоҷик дар шеърҳои худ вожаҳои русиро ба кор бурдааст.  Бубинед, ки Алексей Амиршоевич чӣ мегӯяд:

Иду пешком я в Мекку

Молиться за народ.

Мир – Дому, Человеку.

Ватан ё марг! Вперёд!

       Аз чеҳраи болида ва пурҳаяҷони донишҷӯён эҳсос мекардам, ки вохӯрӣ бо ин марди ҷаҳондидаву меҳанпараст дар қалби онҳо чӣ гуна таассуроти бузурге боқӣ гузоштааст.

      Барои ширу шакар шудани вохӯрии мазкур суратгири тарроҳ Ёров Шуҳратҷон бахшида ба Соли рушди сайёҳӣ ва ҳунарҳои мардумӣ расмҳои аккосикардаи худро ба намоиш гузошта буд. Ҳамчунин барои хастагиро ҳис накардани сомеон ҳангоми суханронии Алексей Амиршоевич ин суратгири шинохта гоҳ-гоҳ бо  дутор сурудҳои марғуберо месароид, ки донишҷӯён бо камоли завқ роҳат мебурданд.

       Сипас донишҷӯён ба Алексей Амиршоевич саволҳои гуногун дода, аз ҳаёти наҷиби ин марди сарсупурдаи миллати тоҷик огоҳии бештаре гирифтанд.

       Баъди анҷоми вохӯрӣ Алексей Амиршоевич дар ҳалқаи донишҷӯён монд, ки бо шавқу ҳаваси зиёд вайро саволборон намуда, аз ин вохӯрӣ хотираҳои некро бардоштанд. Дар саҳни донишгоҳ тамоми донишҷӯёни иштирокчии вохӯрӣ бо Алексей Амиршоевич расми хотира гирифтанд. Хурсанд аз он шудам, ки ин вохӯрӣ барои донишҷӯён дарси бузурги хештаншиносиву меҳанпарастӣ гардид. Ҳангоми гусел ва хайрухуш аз Алексей Амиршоевич таассуроташро аз Донишгоҳи давлатии тиббии Хатлон    пурсидам. ӯ андешамонда чунин посух дод:

     - Ростӣ, ман дар шаҳрҳои бузурги Россия бо хонандагону ҳаводорони худ вохӯриҳо доштам. Вале ин вохӯрӣ маро сахт мутаассир кард. Чунки дар чеҳраи донишҷӯёни шумо он қадар рағбату шавқмандиро дидам, ки ҳатто мани ҷаҳондидаро ҳаяҷони сахте пахш кард. Ба раёсати донишгоҳи навтаъсис ва толибилмони он дар фатҳи қуллаҳои душворгузари фаъолият ва дониш комёбиҳо таманно дорам. Агар иҷозат диҳед, ман як шеъри худро ба забони русӣ қироат намоям:

Клянусь всего, всего себя отдать!

Но родиной клянусь не торговать!

Клянусь не забывать что я таджик!

Пусть молодой, пусть зрелый, пусть старик!

 

Одинаев С.П. – устоди кафедраи забонҳои ДДТХ